All-on-6 wykonuje się zarówno w żuchwie (dolny łuk), jak i w szczęce (górny łuk), ale to nie jest ten sam zabieg pod inną nazwą — różni się gęstością kości, ryzykiem powikłań i tym, jak szybko implanty się goją. Dane z długoletnich obserwacji pokazują, że implanty w żuchwie generalnie goją się lepiej i szybciej niż w szczęce, co ma bezpośredni wpływ na to, jak przebiega planowanie leczenia w każdym z tych dwóch przypadków.
Dlaczego żuchwa i szczęka to inne warunki anatomiczne
Żuchwa (kość dolnej szczęki) jest zbudowana z gęstszej, bardziej zbitej kości niż szczęka — to dlatego implanty w żuchwie zwykle uzyskują lepszą stabilność pierwotną od razu po wkręceniu. Szczęka ma kość gąbczastą, mniej zbitą, a dodatkowo ograniczają ją zatoki szczękowe — dwie duże, wypełnione powietrzem przestrzenie w kości nad zębami bocznymi, których nie da się przewiercić implantem. To właśnie z powodu zatok w szczęce najczęściej potrzebne są implanty pochylone (jak w technice All-on-4) albo wcześniejsze podniesienie dna zatoki.
W żuchwie ograniczeniem jest z kolei kanał żuchwowy, w którym przebiega nerw zębodołowy dolny — implant musi zachować od niego bezpieczny odstęp, inaczej grozi to trwałym drętwieniem wargi lub brody. Ryzyko takiego uszkodzenia nerwu jest dobrze opisane w literaturze i zależy głównie od precyzyjnego zaplanowania pozycji implantu na podstawie tomografii, nie od samego faktu wszczepiania w żuchwie (DOI: 10.5037/jomr.2011.2101).
Co pokazują dane o przeżywalności implantów
Długoletnia obserwacja ponad 500 pacjentów (łącznie ponad 2300 implantów, obserwacja od 3 do 17 lat) daje dobry obraz różnicy między obydwoma łukami. W szczęce implanty przetrwały u 94,4% pacjentów, a licząc pojedyncze implanty — 97,4%. W żuchwie wyniki były jeszcze lepsze: 96,7% pacjentów i 98,9% implantów (DOI: 10.1186/s40729-023-00511-0). Różnica może wydawać się niewielka, ale w tej samej analizie szczęka wyszła jako istotny czynnik ryzyka niepowodzenia — czyli sam fakt wszczepiania w górnej, a nie dolnej szczęce, statystycznie zwiększał szansę na problem z implantem. Wczesna utrata implantów, czyli w ciągu pierwszych dwóch lat od zabiegu, również zdarzała się częściej w szczęce niż w żuchwie.
To nie oznacza, że All-on-6 w szczęce jest ryzykowne — oznacza tylko, że wymaga bardziej precyzyjnej diagnostyki i czasem dodatkowych kroków przygotowawczych, których w żuchwie zwykle się nie potrzebuje.
Praktyczne różnice w przebiegu leczenia
| Element | Żuchwa | Szczęka |
|---|---|---|
| Gęstość kości | Zwykle wyższa, lepsza stabilność pierwotna | Zwykle niższa, kość gąbczasta |
| Główne ograniczenie anatomiczne | Kanał żuchwowy (nerw) | Zatoki szczękowe |
| Ryzyko wczesnej utraty implantu | Niższe | Wyższe |
| Typowa potrzeba dodatkowych zabiegów | Rzadziej | Częściej (np. podniesienie dna zatoki) |
| Czas do obciążenia implantów | Zwykle standardowy | Czasem wymaga dłuższego okresu gojenia przed obciążeniem |
Czy to zmienia cenę zabiegu
Cennik gabinetu Dr Hercka wycenia pracę przykręcaną na stałe na implantach (All-on-4/All-on-6) na 28 000-35 000 zł za łuk, niezależnie od tego, czy dotyczy żuchwy czy szczęki. Jeśli jednak w szczęce konieczne jest dodatkowo podniesienie dna zatoki szczękowej, to osobny zabieg, wyceniany dodatkowo — dokładny koszt zależy od zakresu i ustalany jest indywidualnie po tomografii.
FAQ - najczęściej zadawane pytania
Czy zabieg w szczęce jest bardziej ryzykowny niż w żuchwie?
Dane pokazują nieco wyższe ryzyko wczesnej utraty implantu w szczęce, ale różnica jest niewielka (97,4% vs 98,9% przeżywalności implantów) — to nie powód do niepokoju, tylko argument za solidną diagnostyką przed zabiegiem.
Czy w żuchwie też może być potrzebna augmentacja kości?
Rzadziej niż w szczęce, ale zdarza się — zwykle przy bardzo dużym, wieloletnim zaniku kości po utracie zębów.
Czy leczenie w obu łukach jednocześnie jest możliwe?
Tak, jest to możliwe u pacjentów kwalifikujących się do zabiegu w obu łukach, choć wymaga dłuższego czasu w fotelu i indywidualnego planu gojenia dla każdego z nich.
Dlaczego zatoki szczękowe są takim ograniczeniem?
Zatoka szczękowa to pusta, wypełniona powietrzem przestrzeń w kości — implant nie może w nią wejść, bo nie ma tam kości do zakotwiczenia. Jeśli wysokość kości pod zatoką jest niewystarczająca, trzeba ją wcześniej podnieść i uzupełnić materiałem kościozastępczym (zabieg podniesienia dna zatoki). Nawet jeśli podczas tego zabiegu dojdzie do niewielkiego uszkodzenia błony zatoki — co zdarza się w około 30% przypadków — nie przekłada się to na gorszą przeżywalność późniejszych implantów, o ile błona zostanie odpowiednio zaopatrzona (DOI: 10.1186/s40729-021-00346-7).
Źródła naukowe
- Kobayashi M, et al. Long-term follow-up study on implant survival rates and prognostic factors: a retrospective study covering 3-17 years. Int J Implant Dent. 2023. DOI: 10.1186/s40729-023-00511-0
- Juodzbalys G, Wang HL, Sabalys G. Injury of the Inferior Alveolar Nerve during Implant Placement: a Literature Review. J Oral Maxillofac Res. 2011. DOI: 10.5037/jomr.2011.2101
- Díaz-Olivares LA, et al. Management of Schneiderian membrane perforations during maxillary sinus floor augmentation in relation to subsequent implant survival rates: a systematic review and meta-analysis. Int J Implant Dent. 2021. DOI: 10.1186/s40729-021-00346-7
